Turgut Özal; amerikancı.

Süleyman Demirel; mason.

Necmettin Erbakan; rejim düşmanı.

Mesut Yılmaz; neler denmedi ki, yüce divanda bile yargılandı.

Tansu Çiller; örtülü ödenek olayıyla o kadar yıpratıldı ki hatta Clintonla başbaşa yaptığı görüşme bile olay oldu, ülkenin bir Başbakanı için yakışıksız ve mesnetsiz iftiralar atıldı.

Bülent Ecevit; Hayatını Türk siyasetine adayan ve hiçbir yolsuzluğa adı karışmayan nadide siyasetçilerimizdendi. Karaoğlan denilerek başa getirildi, adama denmeyen kalmadı sonunda kahrından öldü.

Recep Tayyip Erdoğan; şimdilik bazen fatih, bazen vatan haini denilse de, onunda sonu diğerlerinden farklı olmayacaktır.

Yukardaki isimlerin hepsinin ortak özelliği Türkiye Cumhuriyetinin son 20-25 yılında Başbakanlık yapmış olmalarıdır. Bu Başbakanların hepsinin ortak özelliğide, işini iyi yapsın veya yapmasın, Başbakanlık yaptıkları dönemde sürekli yıpratılmalarıydı. Bu bizim ülkemizin Başbakanıdır, biz sonuna kadar arkasındayız diyenlerinde hep aynı teraneyle yandaş medya-yandaş yazar damgası yemeleriydi.
Aslında hepside davul zurnalarla başa gelmişlerdi. Ve 2 gün sonra vatan satılıyor diye bas bas bağırıp ülkenin istikrarını bozanlarda gene aynı kişilerdi. İşin aslı, biz ülke olarak hiç bir Başbakanımıza sahip çıkmayarakta ayrıca bir zoruda başarmışız. Elbette bu Başbakanda zamanı gelince gidecek ve yerine bir başkası gelecek ve sonra gene bir başkası ve biz bıkmadan, farkında olmadan hep aynı filmi, aynı heyecanla izleyeceğiz.
Göğsümüzü geripte hiçbir Başbakanımızla gurur duyamayacağız.
Ve hiçbirisini sevmeyeceğiz.
Sevdirmeyecekler.

Hep bir düşman belleyeceğiz; Başbakanlarımızı, siyasi partileri, sınır devletlerini, iç içe yaşadıklarımızı, diğer gazeteleri, diğer televiyon kanallarını ve diğer düşüncede olanlara karşı asla tahammül etmeyeceğiz.
İçimizi kapkara yapacaklar.
Kararacağız.
Ve o karanlığın içinde bir gün yapayalnız kalacağız...